Acalabrutinib (ACP-196) w nawrotowej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 7

Czterech pacjentów nie miało mierzalnej limfadenopatii na początku badania lub podczas leczenia, a pacjent nie poddał się tomografii komputerowej podczas leczenia przed przerwaniem badania. Wszystkie pomiary były oparte na ocenach radiologicznych. W panelu C przedstawiono ocenę najlepszej odpowiedzi na leczenie u wszystkich pacjentów, którzy mogliby być oceniani pod względem skuteczności (N = 60) i zgodnie z kohortą leczenia. Panel D pokazuje najlepszą odpowiedź w czasie wśród wszystkich pacjentów, którzy mogliby być oceniani w odpowiednim punkcie czasowym. Aktywność kliniczna acalabrutinibu była silna, przy 98% pacjentów z redukcją limfadenopatii i 61% z towarzyszącą limfocytozą związaną z leczeniem (zdefiniowaną jako bezwzględna liczba limfocytów> 5000 komórek na mikrolitr i wzrost o . 50% od wartości wyjściowej) (Figura 2A i 2B). Bezwzględna liczba limfocytów zwiększyła się o medianę jedynie 40% od wartości wyjściowych, pomimo znacznego zmniejszenia limfadenopatii (ryc. 2A i 2B). Wśród pacjentów, u których początkowo wystąpiła cytopenia, poprawa liczby płytek krwi, stężenia hemoglobiny i bezwzględna liczba neutrofilów odnotowano odpowiednio u 62%, 76% i 80% pacjentów (tabela S4 w dodatkowym dodatku). Wśród 16 pacjentów, u których objawy B występowały w punkcie wyjściowym, ustąpienie objawów wystąpiło u 88% pacjentów pod koniec cyklu 3 iu 100% pacjentów do końca cyklu 9 (Tabela S5 w Dodatku uzupełniającym).
Rycina 3. Rycina 3. Krzywa Kaplana-Meiera dla przeżycia wolnego od progresji. Mediana okresu obserwacji 14,3 miesiąca, ogólny odsetek odpowiedzi wśród 60 pacjentów, którzy mogli być poddani ocenie, wynosił 95% (odpowiedź częściowa w 85% i odpowiedź częściowa z limfocytozą w 10%), a wskaźnik stabilnej choroby wynosił 5%. Odpowiedzi obserwowano we wszystkich kohortach (ryc. 2C), a odsetek odpowiedzi wzrósł w czasie (ryc. 2D). Wśród 18 pacjentów z delecją chromosomu 17p13.1 odsetek odpowiedzi wynosił 100% (odpowiedź częściowa w 89% i odpowiedź częściowa z limfocytozą w 11%). Wśród 4 pacjentów, którzy otrzymali wcześniej idelalizyb, odsetek odpowiedzi wynosił 100% (odpowiedź częściowa w 75% i odpowiedź częściowa z limfocytozą w 25%). W czasie analizy tylko pacjent z delecją chromosomu 17p13.1 miał progresję choroby podczas terapii. W chwili progresji pacjent ten miał mutację C481S (major clone) w BTK i mutację L845F (minor clone) w PLC.2, jak doniesiono u niektórych pacjentów, którzy mieli progresję choroby podczas terapii ibrutinibem. 22 Nie zgłoszono przypadków transformacji Richtera . Wykres Kaplana-Meiera dla przeżycia wolnego od progresji przedstawiono na rycinie 3. Do tej pory odnotowano tylko dwa przypadki progresji lub śmierci: jeden zgon z powodu zapalenia płuc (po 13 miesiącach) i pojedynczy przypadek progresji CLL (po 16 miesiącach) .
Dyskusja
Wprowadzenie nieodwracalnych inhibitorów BTK, takich jak ibrutinib, w leczeniu CLL i innych powiązanych zaburzeń limfoproliferacyjnych komórek B stanowiło istotny postęp terapeutyczny. 12-14 Równoczesne z rozwojem klinicznym ibrutinibem, innym nieodwracalnym inhibitorem BTK, CC-292, badano w CLL . CC-292 miał akceptowalny profil działań ubocznych, ale wyniki kliniczne były gorsze od tych obserwowanych w poprzednich badaniach IUGadynibu w poprzednim etapie.23,24 W tym czasie zasugerowano, że CC-292 może być bardziej selektywnym inhibitorem BTK niż ibrutinib
[podobne: stomatolog bielsko biała, stomatolog piaseczno, implanty zielona góra ]

Powiązane tematy z artykułem: implanty zielona góra stomatolog bielsko biała stomatolog piaseczno