Trial of Combination Leczenia przeciwmalaryczne u dzieci z Papui Nowej Gwinei ad 9

Falciparum izoluje się o 50%, co odpowiada słabszej dodatniej korelacji w izolatach z Kamerunu, 33 sugeruje, że przyczyniły się do krzyżowej oporności miejscowych szczepów P. falciparum. Zgodnie z wcześniejszymi badaniami, 20,34 okazało się, że dzieci otrzymujące dihydroartemisinin-piperachinę, u których leczenie zawiodło, zwykle wykazywały niski poziom piperachiny w osoczu w dniu 7. Chociaż biodostępność piperachiny poprawia się przez jednoczesne podawanie tłuszczu, 35 nie jest to częścią obecnych zaleceń dotyczących dawkowania. (w przeciwieństwie do artemeter-lumefantryny) i nie była wymagana w kilku badaniach skuteczności dihydroartemisinin-piperachiny o wysokim wskaźniku wyleczalności.20,36 W badaniu, w którym dihydroartemisinin-piperachina była podawana z tłuszczem, 16 38% dzieci w wieku poniżej 15 lat miało poziom piperachiny w osoczu jest mniejszy niż 30 ng na mililitr, 34 w porównaniu z 52% u naszych pacjentów, którzy byli ogólnie młodsi. Chociaż ta różnica może odzwierciedlać zmniejszone wchłanianie u naszych pacjentów, może również wynikać ze specyficznych dla wieku różnic w właściwościach farmakokinetycznych piperaquiny37, które doprowadziły do wezwania do zwiększenia dawek dihydroartemisinin-piperachiny u dzieci.34 Niewielkie niepowodzenia leczenia występujące przy artemeterze- Lumefantryna w naszych badaniach wiązała się z niskim poziomem lumefantryny w osoczu, zgodnym z wynikami badania afrykańskiego38 i podkreślającego znaczenie przestrzegania złożonych schematów dawkowania.
Stwierdziliśmy, że gęstość P. falciparum na linii podstawowej przewiduje, że leczenie dihydroartemisinin-piperachiną zakończy się niepowodzeniem. To odkrycie nie zostało odnotowane w innych badaniach nad dihydroartemisinin-piperachiną o wysokim wskaźniku wyleczenia, 16,206,36, być może dlatego, że badane dzieci miały ograniczoną odporność na malarię, aw konsekwencji niższe pirogeniczne obciążenie pasożytami (średnia geometryczna, <10 000 na mikrolitr, vs. około 50 000 na mikrolitr u naszych pacjentów). Piperachina ma najdłuższy okres półtrwania leków stosowanych w naszym badaniu [39], a ekspozycja na poziomy terapeutycznych leków w wielu cyklach życiowych pasożytów jest ważnym wyznacznikiem odpowiedzi.40 Jednak dane farmakokinetyczne pochodzące od dzieci z Papui Nowej Gwinei sugerują, że piperachina jest dystrybuowana intensywnie, przy znacznym spadku stężenia w surowicy po leczeniu26. Zjawisko to, w połączeniu ze stosunkowo wysokimi gęstościami opornego na piperachinę P. falciparum, może spowodować wczesne subterapeutyczne stężenie piperachiny w osoczu u dzieci leczonych dihydroartemizinin-piperachiną.
Różnice między współczynnikami odpowiedniej odpowiedzi klinicznej i pasożytniczej zi bez korekty w przypadku ponownej infekcji poprzez genotypowanie PCR sugerują, że jedna czwarta pacjentów została ponownie zainfekowana przez P. falciparum w 42 dniu, potwierdzając intensywną transmisję. Pojawienie się parazytyemii P. vivax po leczeniu monowirusa P. falciparum jest dobrze rozpoznane, nawet w przypadku terapii skojarzonej artemisinin 19, ale nie w zakresie obserwowanym w obecnym badaniu. Większość pacjentów, u których podczas rejestracji stwierdzono malarię wywołaną przez falciparum, uzyskała dodatni wynik P. vivax w okresie obserwacji. Chociaż infekcja vivax była w dużej mierze bezobjawowa, nadal może przyczyniać się do działań niepożądanych. 9 Na przykład, chociaż poziom hemoglobiny wzrastał w każdej z grup leczenia, poziomy w dniu 42 pozostawały niższe niż te odnotowane w badaniu z obszaru o mniejszej intensywności. transmisja, która również wykazała większą poprawę z użyciem dihydroartemisinin-piperachiny niż artefakt-lumefantrine.16
Nasze badanie miało ograniczenia
[hasła pokrewne: boldenone, dentofobia, acetazolamid ]

Powiązane tematy z artykułem: acetazolamid boldenone dentofobia